Jak działa wstrzykiwanie sekretów
Sekret ustawiasz raz dla przestrzeni roboczej: nazwę, wartość i hosty, dla których jest, jak w set_secret("anthropic", value=…, hosts=["api.anthropic.com"]). Sandbox wiąże go ze zmienną środowiskową, EnvVar(name="ANTHROPIC_API_KEY", secret="anthropic"). W sandboxie zmienna zawiera znacznik zaczynający się od phs_, a programy czytają go tak, jak czytałyby klucz.
Gdy żądanie wychodzi do jednego z hostów sekretu, proxy ruchu wychodzącego kończy jego TLS certyfikatem urzędu certyfikacji tego serwera, któremu sandbox ufa: Node, Python, curl i git są na niego ustawione. Proxy zamienia znacznik na wartość w każdym nagłówku żądania, także wewnątrz danych Authorization: Basic, więc działają tokeny Bearer, dane Basic i x-api-key. Potem wysyła żądanie dalej do hosta przez TLS. Żądanie do każdego innego hosta niesie niezmieniony znacznik, który nigdzie indziej nie jest kluczem.
Tak agenci kodujący w sandboxie logują się bez trzymania twojego klucza: powiąż ANTHROPIC_API_KEY albo OPENAI_API_KEY z sekretem. Zdarzenia ruchu wychodzącego sandboxa podają, które sekrety podstawiono w żądaniach do każdego hosta.
Gdzie jest wartość
Panel trzyma wartość zaszyfrowaną AES-GCM i żadne wywołanie jej nie zwraca. Serwery trzymają ją tylko w pamięci, tam, gdzie przestrzeń robocza ma sandboxy. Nigdy nie trafia do sandboxa, więc nie ma jej w żadnym jego pliku ani procesie, a żaden szablon ani fork nie może jej przenieść: przenoszą znacznik. Ustaw nową wartość, a działające sandboxy i ich forki od razu jej używają. Hosty sekretu zmieniają się razem z jego wartością, w tym samym wywołaniu, a sekretu nie da się usunąć, dopóki istnieje sandbox, który go wiąże.
Hosty sekretu to domeny albo *.domain, z opcjonalnym portem, domyślnie 443. Lista dozwolonych dla ruchu wychodzącego sandboxa musi dopuszczać każdą nazwę sekretu, który wiąże, a panel odrzuca ustawienia, które tego nie robią. Domyślne * dopuszcza wszystkie.
import os
from pethost.sandboxes import EnvVar, Environment, SandboxSettings, Sandboxes
sandboxes = Sandboxes() # czyta PETHOST_TOKEN
sandboxes.set_secret("anthropic", value=os.environ["ANTHROPIC_API_KEY"], hosts=["api.anthropic.com"])
variable = EnvVar(name="ANTHROPIC_API_KEY", secret="anthropic")
sandbox = sandboxes.create_sandbox(settings=SandboxSettings(environment=Environment(variables=[variable])))
print(sandboxes.run_command(sandbox.sandbox_id, command="echo $ANTHROPIC_API_KEY").stdout)
# phs_… : znacznik
models = (
"curl -s -o /dev/null -w '%{http_code}' https://api.anthropic.com/v1/models"
" -H \"x-api-key: $ANTHROPIC_API_KEY\" -H 'anthropic-version: 2023-06-01'"
)
print(sandboxes.run_command(sandbox.sandbox_id, command=models).stdout)
# 200: proxy wysłało prawdziwy kluczprintenv ANTHROPIC_API_KEY | pethost sandbox secret set anthropic --host api.anthropic.com # wartość ze stdin
pethost sandbox new --name agent --env ANTHROPIC_API_KEY=secret:anthropic
pethost sandbox run agent -- 'echo $ANTHROPIC_API_KEY' # phs_…Co obejmuje, a czego nie
- Tylko nagłówki żądań. Klucz, który API przyjmuje w treści żądania albo w adresie, nie jest jeszcze podstawiany.
- HTTPS przez zaufanie sandboxa. Między sandboxem a proxy host sekretu mówi HTTP/1.1, więc klient, który oferuje tylko HTTP/2, nie przejdzie negocjacji. Program z własnym magazynem certyfikatów trzeba ustawić na systemowy.
- Do 100 sekretów na przestrzeń roboczą, każdy nazwany znakami a-z, 0-9 i myślnikami.
- Klucz dalej działa dla sandboxa. Program w nim wywołuje hosty sekretu z twoim kluczem, i o to chodzi. Nie może odczytać klucza ani wysłać go do innego hosta.
Przewodnik po sekretach i ruchu wychodzącym ma każdą regułę.
Jak to wypada na tle innych
21 listopada 2026 proxy danych logowania AI w boat.dev kosztowało 1 $ za każdy dzień, w którym jest włączone, plus 1 $ za 1000 żądań. E2B wstrzykiwało sekrety swoim proxy ruchu wychodzącego, a Outbound Policy Modala, która robi to samo dla żądań HTTPS, była w becie. Sekrety w Pethost nic nie kosztują, w każdym planie i w okresie próbnym.