Czym jest sandbox
Każdy sandbox działa w osobnej microVM Firecracker (Firecracker 1.18, w jego jailerze), a system gościa ma własne jądro Linuksa, 6.18. Startuje z naszego szablonu base: to Ubuntu 24.04, a w nim narzędzia do budowania, git, Python 3, Node.js 22, Docker, Claude Code, Codex, OpenCode i pulpit z Chrome. W środku jesteś rootem: polecenie działa jako user, który ma sudo bez hasła, albo jako root, gdy o to poprosisz.
Agent może instalować pakiety, uruchamiać usługi, zmieniać pliki systemu albo uruchamiać kontenery w swojej maszynie wirtualnej, a to, co zmieni, zostaje w tym sandboxie: na jego własnym dysku, pod jego własnym jądrem.
Jak microVM Firecracker oddziela sandboxy od siebie
Każda maszyna wirtualna działa w jailerze Firecrackera: we własnym chroocie, z nieuprzywilejowanym użytkownikiem dla każdego slotu sieci, w osobnej cgroup, z filtrem seccomp i we własnej przestrzeni nazw sieci z regułami przeciw sfałszowanym adresom. Gość dociera do sieci tylko przez proxy i resolver swojego serwera: TCP i DNS wychodzą, UDP i ping nie, a lista dozwolonych dla ruchu wychodzącego mówi, dokąd może iść TCP.
Maszyna wirtualna ma jeden rozmiar przez całe życie, vCPU i pamięć swojego rozmiaru, pilnowane przez serwer, a nie na słowo gościa: limit jej cgroup to czas jej vCPU, zapisany, zanim ruszy jej pierwszy wątek.
Serwery oddzielają maszyny wirtualne także poniżej gościa. Zagnieżdżona wirtualizacja jest wyłączona, więc żaden gość nie uruchomi własnego hiperwizora. Na procesorach, które przeciekają między dwoma wątkami rdzenia, SMT jest wyłączone. io_uring jest wyłączony na serwerze, a to, co trzyma maszyna wirtualna, nigdy nie trafia do swapu na dysku. Tokeny API zostają w panelu, a sekrety nigdy nie wchodzą do maszyny wirtualnej: serwer widzi tylko tokeny połączeń, każdy dla jednego sandboxa na tym serwerze, z terminem ważności i możliwy do unieważnienia.
Dlaczego startuje w 0,15 s
Sandbox nigdy nie jest bootowany. Każdy serwer trzyma snapshot naszej bazy w każdym rozmiarze, a każdy nowy sandbox to przywrócenie tego snapshotu: podłączony dysk, puszczone vCPU i gość, któremu mówimy, kim jest. Serwer dorzuca 64 losowe bajty do puli jądra, a VMGenID Firecrackera odświeża ziarno jego generatora, więc każdy sandbox ma własną losowość, własny machine-id i swój id jako nazwę hosta.
Główny system plików to nasza baza, tylko do odczytu, mapowana prosto z cache stron serwera (DAX): oprogramowanie zainstalowane w bazie, a nigdy nieuruchomione, nie zajmuje sandboxowi pamięci, a pulpit i Docker startują dopiero wtedy, gdy coś ich potrzebuje.
Zmierzone przez testowy panel oddalony o 16 ms od serwera: utworzenie zajęło w medianie 123 ms dla SMALL i 158 ms dla XLARGE, a pierwsze polecenie odpowiedziało 29–48 ms później.
from pethost.sandboxes import Sandboxes, SandboxSettings, Size
sandboxes = Sandboxes() # czyta PETHOST_TOKEN
sandbox = sandboxes.create_sandbox("base", settings=SandboxSettings(size=Size.SMALL))
# Własne jądro, id jako nazwa hosta, vCPU jego rozmiaru i root przez sudo.
command = sandboxes.run_command(sandbox.sandbox_id, command="uname -r; hostname; nproc; sudo whoami")
print(command.stdout)id=$(pethost sandbox new --size small)
pethost sandbox run "$id" -- 'uname -r; hostname; nproc; sudo whoami'Rozmiary i ceny
Cztery rozmiary, każdy z 2 GiB pamięci i 5 GiB dysku na vCPU, rozliczane co do sekundy, gdy działają:
| Rozmiar | vCPU | Pamięć | Dysk | Działanie, za godzinę |
|---|---|---|---|---|
| SMALL | 2 | 4 GiB | 10 GiB | 0,018 $ |
| DEFAULT | 4 | 8 GiB | 20 GiB | 0,036 $ |
| LARGE | 8 | 16 GiB | 40 GiB | 0,072 $ |
| XLARGE | 16 | 32 GiB | 80 GiB | 0,144 $ |
Dysk to miejsce, w którym sandbox może zapisywać; własne pliki bazy się nie liczą. Plan za 20 $ tworzy sandboxy do LARGE, większe plany do XLARGE, a okres próbny do DEFAULT.
Ograniczenia
Nie ma GPU. W sandboxie nie uruchomisz maszyny wirtualnej, bo zagnieżdżona wirtualizacja jest wyłączona; kontenery uruchomisz, w Dockerze. Sandbox przez całe życie zostaje przy bazie, z której powstał, łącznie z jej Chrome: nową bazę budujemy co miesiąc, a od razu przy poprawce bezpieczeństwa Chrome, jądra albo pakietu, i z niej startują sandboxy utworzone później. Wszystkie ograniczenia są w dokumentacji.
Jak to wypada na tle innych
21 listopada 2026 E2B i Vercel Sandbox podawały, że też używają Firecrackera, a boat.dev – że ma maszynę wirtualną na każdy sandbox. Daytona domyślnie uruchamia kontenery, z klasą maszyn wirtualnych z Linuksem, a Modal uruchamia sandboxy w gVisor, z opcjonalnym środowiskiem VM. Maszyna wirtualna na sandbox to wspólny grunt; dostawcy różnią się tym, co sandbox zachowuje, gdy się wstrzymuje, i ile kosztuje godzina, co porównanie zestawia obok siebie.